Maður má ekki snúa sér í hálfhring, þá er kominn maí!! Trúiði þessu? Gleymdist ekki apríl? Eða var ég bara með hugann á flugi allan tímann?

Jú núna man ég. Páskar… Semana Santa og Feria de Abril. Það var fínt, þrátt fyrir nokkur skipti sem ég hrasaði. Summi og Brandon komu í heimsókn yfir páskana. Það var þvílíkt næs að fá að sjá kunnuglegt andlit. Ég og Summi höfðum ekki hist í 2 ár! Svona er að vera á þvælingi, hann er núna í London í leiklistaskóla. Verst var að á fyrsta djamminu okkar, var símanum mínum, kortunum mínum og myndavélinni hans rænt. Bögg, en við létum það sem minnst á okkur fá og héldum okkar striki á nóttunni.
Ekki nóg með að þessu hafi verið rænt, heldur hvarf fartölvan hennar Önnu úr íbúðinni einhverju seinna. Stórmerkilegt! Þvílíkt ólán á skömmum tíma. Síðan þá hef ég farið ótal ferðir uppá Lögreglustöð.

Feria de Abril var frábær. Fullt af fínum stelpum og konum í rosalegum kjólum, greinilega sumar sem lifa fyrir þetta einu sinni á ári. Svo eru ótal tjöld, sem mætti líkja við tjöldin á Þjóðhátíð, og þar inni situr fólk, borðar spænska skinku og tortilla sem það skolar svo niður með rebujito, sérstökum feria drykk sem er hættulega góður. Sjálf dressaði ég mig upp í spænskan kjól, með blóm í hári og sló um mig.
Annars er sumarið svo gott sem dottið inn!! Hér ætlar hitinn allt að drepa, oftast yfir 30 stig og logn. Ég hef verið að hugsa mikið um sumarið og hallast nú frekar að því að halda kyrru fyrir hér og leita mér að vinnu og húsnæði, held að það gæti reynst léttara hér en á Íslandi, auk þess sem hægt er að lifa talsvert ódýrara hérna.

Jæja. Ég er svöng. Bless.

Einu sinni var ég að smala í ókunnugri girðingu og vissi ekki hvar hliðið var. Þegar ég var búin að hlaupa í eitthvað sem virtist vera heil eilífð og blóðbragðið í munninum var orðið óbærilegt, vonaðist ég til þess að sjá girðingarhliðið opið handan við hverja hæð. En það kom aldrei og ég hljóp áfram á eftir kindunum. Svo loksins, þegar ég hélt að ég gæti ekki meira, þá sá ég hliðið. En kindurnar fóru ekki út um það, heldur ruku upp runnavaxna fjallshlíðina gengt hliðinu. Það var næstum því óhugsandi að skepnuskammirnar hefðu tekið þennan óvænta, erfiða vinkil á fyrirfram ákveðinni og augljósri leiðinni. Mig langaði að leggjast niður og gefast upp, en ég mátti það ekki. Kindurnar urðu að fara útúr girðingunni, svo ég hljóp af stað, klöngraðist í gegnum runnana sem voru jafnháir og ég sjálf. Ég veit ekki á hvaða orku ég gekk fyrir en ég komst samt alla leið upp hlíðina og hjartað ætlaði útúr líkamanum. Við náðum hjörðinni löngu seinna og rákum hana útúr girðingunni. Þegar við komum í bílinn var næstum allt vatn búið og ég íhugaði jafnvel að tappa af vatnskassanum á bílnum til að svala þorstanum. Það liðu 2 langir klukkutímar þar til ég fékk mér sopa af besta vatni ævi minnar.
Mér líður eins núna og mér leið þennan dag.

Eftir smá tímabil af svartsýni og neikvæðra hugsanna, er sólin farin að skína og nýjir tímar framundan. Ég get loks farið að einbeita mér að námskeiðavali og sólböðum.  Engin íbúðaleit, próf, ritgerðir eða veikindi. Ég komst yfir þetta allt saman. Auðvitað.

Ég bý við Calle Abades, eins mikið í miðborginni og hugsast getur og af þakinu mínu sé ég beint á La Giralda, sem er ótrúlegur turn dómkirkjunnar. Klukkur hans hringja reyndar full oft og hátt. En þessi turn er stórkostleg bygging. Blanda af arabískum og viktorískum stíl.  Það besta við það að búa hér í Santa Cruz hverfinu, er að það er bæði stutt í skólann og  í allt mannlíf.

Á laugardaginn fór ég til Cádiz á Carnaval. Þar var sko margt um manninn. Alltof margt. Hvert sem maður fór mátti maður olnboga sig áfram og svamla um í flösku-glasa-pokaruslinu. Það var samt gaman af því, vegna þess að allir voru í búningum. Engum smáræðis búningum. Svo virðist sem allir leggji gríðarlegt kapp á að vera í fínu gervi á hátíðinni. Þarna var hópur Súpermanna, Duff-manna, Uno-spila, rómverja, fanga, allskonar dýra (skordýra, hlébarða, flugna, nefnið það bara), ýmiskonar þjóðerna, Bert and Ernie, barna, djöfla, klæðskiptinga, lækna, verkamanna, pönkara, rokkara, djassara, hippa, sjóræninga, draugabana, kúreka, vændiskvenna, rastafara, klappstýra, cruz campo fólks (sem eru eins og hollenskir jóðlarar í bjórauglýsingu), trúða, persóna úr Futurama, strumpa og strympa og svona gæti ég lengi haldið áfram. Hugmyndaflugið fór fram úr öllu valdi. Það var mikið sungið, spilað og drukkið en ég var samt mjög fegin að setjast inní lestina klukkan 6 um morgunninn.

Það er alltaf að verða hlýrra og hlýrra í Sevilla og mér er alveg hætt að vera kalt á nóttunni. Set samt rafmagnsofninn í samband rétt fyrir lúrinn, til að tryggja mig. Nýjasta æðið hjá mér núna er að hlusta á nokkra kafla af Egils sögu á hljóðbók áður en ég sofna og ég mæli sterklega með því.

Að lokum minni ég á nýja heimilisfangið mitt, því mér finnst svo gaman að fá sendibréf með frímerki á:
C/Abades 26, 2 B.
41004 Sevilla
España.

Svo er líka gaman að fá eitt sms, bara til að láta mig vita af ykkur og að þið munið eftir mér! +34 645 0633 98.

Munið svo að þið eruð velkomin í heimsókn til mín, alltaf! Sérstaklega þegar ég verð hálfþrítug í næsta mánuði!! ☺ Býð uppá gistingu og sólböð á þakinu. Mamma: Það er baðkar hér.

Látið nú heyra í ykkur, enga feimni!

Næsta blogg kemur þegar ég er búin að jafna mig á mestu geðshræringunni.

Prófatíð eftir áramót er ekki málið. Ég man að ég þoldi þetta fyrirkomulag ekki í MA. Það er kominn vorfílíngur í Sevilla og mér finnst miklu skemmtilegra að fara í langa göngutúra um bæinn í sólinni og hlýjunni, heldur en rembast við að læra fyrir eitthvert grautfúlt próf.

Ég byrjaði reyndar próftörnina á því að veikjast. Mæ ó mæ hvað ég var búin að gleyma því að það er vont að vera svona mikið veikur. Missti þar af leiðandi af 2 prófum. Þar af öðru þeirra tvisvar, geri aðrir betur! Fæ samt að taka það á föstudaginn. 
Til þess að toppa allt saman, þá stendur líka yfir ný íbúðaleit. Fyrir ykkur sem ekki vitið, þá flutti ég eftir jólafrí í aðra íbúð með Önnu Siggu, svo að ég gæti borgað 200 Evrur í leigu í stað 300 Evrur. Kreppan setur sitt mark á námsmann.. en núna þurfum við sumsé að finna aðra íbúð af því að þessi er full af raka og myglu! Ojojoj. Eigandinn gerir sig ekki líklegan til að laga þetta, enda sögðu pípararnir að það tæki 3 mánuði að ná raka úr veggjunum, svo við ætlum ekki að bíða á meðan.  Það hefur ekki gengið vel að vera veikur, læra og leita að íbúð á sama tíma. En ég get verið viss um að geta tekist á við allt eftir þetta!

Merkilegt annars hvað allt annað er skemmtilegra heldur en þegar maður þarf að læra fyrir próf. Mér finnst td frábærlega skemmtilegt að taka til á prófatíð. Allt til að komast hjá bókunum. Svo langar mig líka í ferðalag. Taldi mér næstum því trú um það áðan að ég myndi svoleiðis fara strax ef ég væri ekki nauðug til að taka próf til að sanna fyrir Lín að ég eigi rétt á námslánum í lok annar. Helv Lín...

Æi ég held ég fari bara að hlusta á reggae og vagga mér í lendunum. Ótrúlegur lækningamáttur sem góð vagg og velta felur í sér.


ps. eruði ekki sammála mér um að "bellibrögð" sé ekki gott orð???

...og er þyngri á sér heldur en fyrir jól!

Það er kominn tími til að kveðja aftur. Halda áfram með þetta litla verkefni mitt.  Jólafríið stóð undir væntingum og vel það. Fer til baka of-alin og með batteríið á full stream.  Ætla að nýta þessa nýfengnu orku í mikill lærdóm og skrif. Nota tímana í flugvélinni til þess að koma mér í haminn.
Bestu þakkir fær fjölskyldan, sem hjálpaði mér að komast heim og hafa það náðugt , og vinir mínir sem sáu til þess að mér leiddist ALDREI allan tímann ☺

Bestu óskir um gleðileg jól og bjarta framtíð!

Til ykkar kæru vinir og vandamenn, jólakortin koma á næsta ári

....... og nenni því ekki!

Ég kem bráðum heim.
Þann 19. desember hlakka ég til að fá mér kókómjólk og túnfisk- og/eða hangikjötssamloku.
Ég hlakka líka til þess að henda klósettpappír í salernið.
Fara í heitt bað.
Vaska upp með uppþvottabursta.
Sofa með sæng.
Sitja í stofunni á stuttermabol án þess að vera kalt.
Djamma á íslenskan máta.
Borða jólamat með fjölskyldunni.
Fara út með Tító.
Njóta tímans með vinunum.
Verst hvað bjórinn er asskoti dýr þarna uppfrá...

Ísland er ekki jafn frægt fyrir Björk, Geysi eða Sigur Rós eins og áður.
Núna eru það bankarnir.  Grínlaust.
Ég er alltaf að hitta nýtt fólk og þegar ég svara því hvaðan ég er kemur þetta:
,,Þið eruð með mjög stóra banka!”
Í gærkvöldi fékk þetta hálfpartinn á mig.

Ríkey: I am icelandic.
Peter: You guys are crazy! Huge banks!
Ríkey: What?
Peter: You have banks everywhere!
Ríkey: .................................................................

Morrinn kemur líka til Suður Spánar.

Hann fer sem betur fer oftast klukkan 10 á morgnanna. Þá fer ég út og reyni að ylja upp frosin beinin.

Ég keypti mér flíspeysu í gær til að sofa í. og hlýja sokka líka til að sofa í. Ég svaf í 2 peysum, 2 buxum, sokkum, með trefil og húfu  í alla nótt. Dró svo yfir mig lakið, ullarkeipinn og teppið. Ætti ég vettlinga, hefði ég sofið í þeim líka. Slíkur er máttur Morrans á nóttunni.

Ætla heim og drekka í mig hita.
Bless.

Það er alltaf svo mikið um að vera hérna.

Flamenco hátíðin er afstaðin, Cine hátíðin að byrja, tónleikar, leiksýningar og djamm alla daga, ef manni rétt sýndist svo. Hér er partur af menningunni að vakna snemma, setjast á bar og fá sér smá bjór fyrir vinnu.

Í skólanum er líka kaffitería og þar eru seldar ódýrar og ágætis veitingar. Og líka bjór. Þarna situr fólk bara eins og það sé á bar, skellir í sig 1-2 köldum og fer svo í tíma. Ég er alltaf jafn gáttuð. Er ekki hægt að fá tilboð á skot og bjór?! Eflir þetta kannski námsgetuna?

Núna er búið að breyta miðju skólans í stórt dj venue, tónlistin skrúfuð upp í hæstu mögulegu getu og fólk er farið á fyllerí. Dansandi og djúsandi. Ég veit ekki hvernig kennsla gengur fyrir sig í nærliggjandi stofum, því klukkan er bara þrjú og ég heyri þetta mjög vel, samt er ég á bókasafninu í talsverðri fjarlægð. Ég ætti kannski bara að slaufa síðasta tímanum mínum og hrynja almennilega í það!?!

Farið á þessa slóð. Mjög ógnvekjandi.

http://fr.youtube.com/watch?v=j9Bc8FjqEmE

Haustið er komið og síðustu dagar hafa verið naprir. Næturnar eru verstar, því það er ekki algengt að hafa ofna í andalúsískum húsum. Ég er því búin að hugsa mikið til sængurinnar minnar heima á Íslandi á meðan ég skelf undir teppinu uppí rúmi.

Á miðvikudagskvöldið síðasta var hrekkjavökupartý Erasmus nema. Ég fékk hjól meðleigjanda míns lánað og fór heim til vinkonu minnar. Á síðustu stundu afréðum við að það væri ekki hægt að fara í hrekkjavökupartý búningalaus. Við föndruðum okkur búninga úr kartonum af morgunkornum. Skrifuðum á þau “CRISIS” (kreppa), lituðum þau og heftuðum á þau búðakvittanir. Með rauðum varalit teiknuðum við svo á okkur gjaldmiðlamerki. Þessir frumlegu búningar vöktu ómælda athygli, gleði og áhuga. Kvöldið endaði samt talsvert öðruvísi. Áður en við fórum inn á ballið, spurði ég þessa vinkonu mína í hvaða átt ég ætti svo að fara til að fara heim. Eitthvað hefur hún verið áttavillt, því hún benti í kolranga átt. Þegar ég ætlaði heim, hélt ég í þessa átt... og eftir drjúga stund, mörg hringtorg og þvæling, áttaði ég mig á því að það var ENGINN á ferli. Ekki gott. Ég hélt áfram uns ég sá 2 menn. Þeir virtust ekkert svo hættulegir, auk þess sem ég átti ekki annarra kosta völ, svo ég spurði þá um stóra breiðgötu sem ég þekkti vel. Með undrun í svip sögðu þeir að hún væri akkúrat í hina áttina, sem ég hafði komið úr. Langt, langt í burtu og svo væri vinstri beygja þarna og hérna. Buðust svo til þess að labba með mér amk að næsta horni sem ég ætti að beygja, því þeir væru hvort sem er á leiðinni lengra. Ég samþykkti það, en eftir 30 sek fékk ég að sjá eftir því. Annar þeirra byrjaði strax að biðja mig um pening. Ég sagðist vera atvinnulaus nemi, en hann gaf sig ekki. Að lokum kvaddi vinur hans, en sagði að lokum “láttu hana svo vera, hún er í námi og á ekki pening!” Þá notaði ég tækifærið, stökk á hjólið og brunaði af stað eins hratt og ég gat. Lengi... en þá sá ég strák á svipuðum aldri og ég sem var hlaupandi. Ég stoppaði hann og spurði um breiðgötuna. Hann horfði á mig eins og ég væri klikkuð. Benti svo útí loftið og sagði “langt,langt í þessa átt”.  Ég sýndi honum kortið mitt og bað hann um að segja mér hvar við værum núna. Við vorum svo langt í burtu að það var ekki einu sinni á kortinu. Svo horfði hann á mig, spurði hvaðan ég væri og hvað ég væri að hugsa að vera alein á þessum stað á þessum tíma. Hann sagðist vera hlaupandi af því að hann væri einn, hann ætti heima rétt hjá og vissi að það ætti ekkert að vera að þvælast einn um göturnar á þessum tíma.. (sem var þá orðin hálffimm um nótt).  Bauð mér svo að koma heim með sér, ég gæti beðið þar til birti til. Ég hélt nú síður. Hann lofaði að gera mér ekkert illt, en ég þakkaði fyrir , kvaddi og hélt í áttina sem hann hafði bent í. Nokkru síðar var ég að hjóla meðfram byggingasvæði. Skyndilega tók ég eftir því að eitthvað var hlaupandi við hliðiná mér. Ég hjólaði hraðar og kvikindið hélt áfram við hliðiná mér, en ég sá það ekki almennilega, því það var girt fyrir með grænu efni. Kvikindið byrjaði svo að urra ægilega og gelta, alveg spólandi vitlaus. Ég held að þetta sé í eina skiptið sem ég hafi verið hrædd við hund. Vegna hundsins, tók ég skarpa beygju... sem reyndist happabeygja fyrir mig, því skömmu síðar var ég komin aftur á staðinn þar sem hrekkjavökuballið var. Nappaði 2 skiptinema sem sögðu mér styðstu leiðina í miðbæinn... sem var bein leið akkúrat í HINA áttina! Ég hef örugglega aldrei hjólað jafn hratt og kom heim, þreytt og köld skömmu fyrir 6.  Ég er ennþá mjög fegin fyrir að hafa verið á hjóli.

Í gær ákvað ég að bæta þetta upp og fór með íbúðafélugum mínum á annað hrekkjavökuball og allt fór á besta veg.  Spænska stelpan átti fyndinn kjól sem var eins og á ofvaxið barn, svo málaði ég mig líflausa í framan og var með blokkflautu í vasanum. Þetta vakti gríðarlegrar gleði fólks með myndavélar, svo að ég fæ kannski að sjá myndir af þessu á netinu.

Að lokum bendi ég á grein sem ég skrifaði fyrir veftímaritið Hugsandi. http://www.hugsandi.is/articles/laert-i-hjarta-andalusiu/

Hjálpi mér hamingjan. Nú má ég hafa mig alla við til að fara ekki að hlæja að heimskunni í sjálfri mér.

Það getur valdið misskilningi að flýta klukkunni svona á milli árstíða.  Sérstaklega fyrir svona ,,smáborgara”, í víðum skilningi þess orðs. Þegar ég hugsa til baka um helgina, þá hef ég lifað í misskilningi síðustu 2 daga. Núna skil ég af hverju vídjóleigugaurinn skildi ekki til hvers ég var að hlaupa á milli staða til að ná fyrir kl 22 í búðina. Ég hafði víst heilan klukkutíma til að dúlla mér. Í gærkvöldi áður en ég fór að sofa, kveikti ég á tölvunni og sá þá að klukkan í henni var “vitlaus”. Hún var klukkustund á undan. Hvernig mátti þetta vera? Hugsaði ég áður en ég breytti henni.
Svo fór ég að sofa. Klukkutíma fyrr en ég hélt. Og mætti í skólann klukkutíma of snemma... stóð svo óþolinmóð, ein fyrir utan stofuna og botnaði ekkert í því hvað ræstikonan var að dúlla sér þarna inni, það var jú bara tímaspursmál hvenær tíminn ætti að byrja, ALLIR hinir nemendurnir hlytu að fara að koma og kennarinn sömuleiðis. Á endanum gafst ég upp og spurði hvort ég mætti ekki bara koma inn. ,,Nei, ég er ekki búin ennþá”. – Já en ég er sko að fara í tíma hérna klukkan níu! ,,Já, en klukkan er átta..?” NEI, HÚN ER NÍU. ,,Ó”. Sagði konan og hélt áfram að þrífa.  Hvað er eiginlega á seyði hérna? Hvar eru allir?! Ég labbaði inní enskudeildina og rak augun í mann sem sat á skrifstofustól. –Hvað er klukkan? ,,Hún er fimm mínútur yfir átta”. Fokk. Er allur heimurinn orðinn ruglaður??!! Er mig að dreyma þetta? Ég fór aftur til ræstikonunnar sem var enn í sömu stofu og sagði að hún hefði haft rétt fyrir sér, klukkan væri bara átta.  ,,Já ég veit, ég vildi bara ekki þrátta”, sagði konan. ,,Klukkunni var flýtt á laugardaginn”. Ég veit ekki hversu lengi ég glápti á konuna, en einmitt á þessu augnabliki fékk ég flassbakk úr allri helginni, svona eins og gerist í bíómyndum. Svo fór ég að hlæja og ég held að það hafi hrætt hana, a.m.k. hló hún einhverjum taugaveiklunarhlátri.

Held að strákarnir við hliðiná mér haldi að ég sé skrýtin. Kannski ég reyni að þurrka hálfvitaglottið úr andlitinu.